N.Witthawat

หน้าต่างซึ่งเปิดกว้าง ท้องฟ้าลุ่มลึกฟ้อนรำ
แหงนมองมัน...

"วันคืนที่ซ้ำซาก จะมีความหมายอะไร"
ตะโกนก้อง..  ก้าวออกไป..
ใส่รองเท้าร็อคซึ่งใส่จนพัง
กระโดดข้ามหนองน้ำ
ย้อนกลับไป
เธอแสนฉลาด  ฉันจำได้

อยากจะข้ามสายรุ้งกลับไปยังเช้าวันนั้น
เรียงร้อยความฝันนั้น
ไปกับวันคืนเปี่ยมความสุขที่เราสองเดินด้วยกัน

"หัวใจซึ่งยอมแพ้ จะมีคุณค่าอะไร"
ทอดถอนใจ หายใจออกแล้วไป
ดื่มด่ำร็อคแอนด์รอล
หายใจเข้าต่อสู้ ย้อนกลับไป
กลิ่นของเธอ ฉันยังจำได้

อยากรวบรวมดวงตาเหล่านั้นมาประดับอก
เชื่อมต่อความฝัน
กับวันคืนเปี่ยมความสุขที่สองเราเต้น
ฉันนอนไม่หลับแล้ว

วันอาทิตย์ วันจันทร์
สายฟ้าแลบ วันอังคาร
วันพุธ วันพฤหัส
ดอกไม้หิมะ..โอ้...
วันศุกร์ วันเสาร์
เจ็ดสี ทุก ๆ วัน
จันทร์เต็มดวง หายไปอย่างบ้าคลั่ง
โปรดตอบเสียงของฉันด้วย

อยากจะเคลื่อนเมฆนั้นออกไปเพื่อส่องให้เห็นอนาคตของเธอ
โอบกอดความฝันนี้ไว้ แล้วเดินไปคนเดียวกับคืนแห่งความชื่นมื่น

อยากจะข้ามสายรุ้งกลับไปยังเช้าวันนั้น
เรียงร้อยความฝันนั้น ไปกับวันคืนเปี่ยมเสน่ห์ที่เราสองเดินด้วยกัน

กับท้องฟ้าชวนให้หลงไหล